ZIEKTE EN GEZONDHEID IN DE JUNGLE VAN COSTA RICA

presentatie 25 oktober

2008-10-11T02:18:00.000-07:00

Sinds een kleine 2 maand ben ik terug en heb ik de tijd gevonden m'n ervaringen wat te ordenen zodat ik klaar ben om ze met jullie te delen. Op 25 oktober in de jeugdherberg in Oostende worden jullie allemaal uitgenodigd in de namiddag voor een kleine foto-tentoonstelling en een presentatie.
Willen jullie te weten komen hoe de geneeskunde van dit natuurvolk is, en hoe ik er met m'n westerse ogen naar kijk en voorzichtig interpreteer? Kom dan zeker af!

belgische zon

2008-08-20T03:40:00.001-07:00

En hier ben ik terug, op de grond van m'n voorvaderen.
Het hele project in Costa Rica was een groot avontuur en een enorme uitdaging. Ik vind van mezelf dat ik redelijk goed geslaagd ben in m'n opzet en ben stiekem ook wel wat trots op het feit dat ik dit allemaal gedaan heb. Een zotte droom, de hele zoektocht om dit concreet te maken, en het dan nog waar maken ook... helemaal alleen, geconfronteerd worden met je kleine kantjes,...
Het was een unieke ervaring! Bedankt aan jullie allemaal om me te bijven volgen en steunen. De bedoeling is dat ik nu een website zal maken over het project, de cultuur, de geneeskunde, mijn eigen visies,...
Ik hou jullie op de hoogte van de vorderingen!

de keerzijde

2008-08-10T10:07:00.000-07:00

De laatste dagen waren enorm interessant, enkele gesprekken hebben me een keer de andere kant van de situatie laten zien. Ik sprak met Liliana de verpleegster over m'n project met de medicijnmannen... ze vroeg of ik moest betalen om hen aan het werk te zien, ik zei van wel. Toen begon het gesprek over het feit dat ze ook aan de mensen van hier hetzelfde vragen als aan toeristen, dat de mensen het niet kunnen betalen. En dat het eigenlijk niet zou mogen, dat hun kracht om te genezen een gave van God is maar dat ze die gebruiken om zichzelf rijk te maken. De mensen verliezen hun vertrouwen in de natuurgeneeskund hier omdat ze zoveel geld vragen, de mensen kunnen dat echt niet betalen. Om bvb in de school verhalen te gaan vertellen over de cultuur vragen de medicijnmannen Ricardo en Lizandro ook geld. M'n mond viel open, ik vond het ergens een beetje normaal dat ik wat moest betalen aan hen omdat ik nu eenmaal niet deel ben van hun cultuur, maar dat ze aan hun eigen straatarme mensen hetzelfde vragen... dat gaat mn petje te boven.
Gisteren en vandaag ben ik dan nog naar een genezing van een kleine jongen gaan kijken, hij had een liesbreuk die al eens geopereerd was in het ziekenhuis maar de operatie was mislukt. hij moest opnieuw geopereerd worden maar z'n moeder wou dat niet laten doen omdat ze de vorige keer erg onrespectvol behandeld is geweest door de dokters. Daarom had de moeder beslist om haar zoon naar de medicijnman te doen. De medicijnman vroeg mij hoe ik dacht dat een liesbreuk veroorzaakt werd, ik zei dat ik het niet wist, dat het iets aangeboren was. hij zei dat het was omdat de moeder in de zwangerschap naar een dood paard had gekeken. De buik van het paard zwelt op na de dood (ontbinding) en daardoor ook de buik van haar kind waardoor een liesbreuk werd veroorzaakt.... ik moest toch eens goed slikken zoiets te horen.
Ik wandelde terug naar huis met de oma van het jongentje. Ze vroeg me ook of ik moest betalen, en het gesprek dat ik met liliana de verpleegster had herhaalde zich zowat. Dat Ricardo en Lizandro de medicijnmannen volledig op het verkeerde pad zijn gegaan door in contact te komen met de buitenwereld en dat ze dus evenveel geld vragen aan de mensen van hier als aan de toeristen. Ik durfde uiteindelijk vragen hoeveel ze moesten betalen (want dat is niet iets wat je hier zomaar zegt), ze moest 40000 colones betalen of 80 dollar voor 3 avonden werk... dat is dus ongeveer 55 euro. Wij zouden zeggen: ok, het is veel, maar het is nog te doen. Voor die mensen hier is dat verdorie bijna een maandloon... dat is echt onverantwoord, ik stond aan de grond genageld. De oma had wel nog meerdere verrassende commentaren op de gemeenschap hier. Ik was blij dat ze mij in vertrouwen had genomen erover te praten, want dat is hier iets wat mensen niet doen, hun twijfel uiten, hun gevoelens verwoorden,... ze hebben dat niet geleerd, ze zijn heel beschaamd, vooral de vrouwen.
Ik ben blij dat ik die kant van het verhaal ook eens gehoord heb. Verder ben ik naar het voetbal gaan kijken.... een ideale manier om met een aantal mensen in gesprek te raken, van de match zelf heb ik weinig gezien... 4-4 was de uitslag, heb ik van horen zeggen.

internet, alcohol en marihuana

2008-08-07T17:21:00.000-07:00

wat een internetproblematiek hier, en als het dan uiteindelijk lukt dan valt de electriciteit uit.
En om de mails te checken heb ik vaak 30 min nodig om te kijken van wie ik mail heb en dan lukt het me vaak niet ze te openen. Ik jaag me er al veel minder in op dan in het begin maar het blijft toch lastig. Het is ongelofelijk hoe weinig je hier soms gedaan krijgt...
Deze morgen had ik een afspraak met Don Ricardo, de broer van Don Lizandro, ook indianendokter, hij ging me uitleg geven over de planten. Ik werd vanmorgen wakker van de gietende regen, dat werd dus een wandeltochtje letterlijk door het regenwoud. Ik heb me intussen een paraplu aangeschaft. Ik moest slechts een uur wachten vooraleer ik rondgeleid werd. De planten hier in dit tropisch paradijs zijn volledig anders dan in Belgie uiteraard, zelfs het gras is van een ander kaliber. Bovendien kennen ze hier alle namen slechts in BriBri... ik mocht kiezen, alle namen weten of het gebruik van de planten. Ik koos voor het gebruik natuurlijk. Het was een zeer boeiende rondleiding, niet dat ik al die dingen kan onthouden natuurlijk, maar de manier waarop ze hier uitleg geven over de planten geeft een goed beeld van hoe ze hier over ziekte en oorzaak van ziekte denken. Ze gebruiken hier planten om inwendig te gebruiken, maar ook uitwendig, ook als onderdeel van rituelen, in baden,.... tussen de planten door enkele kleine culturele bijzonderheden. Als ze hier een dier doden mag degene die het dier gedood heeft niet van het dier mee-eten maar moet hij een dieet van 8 dagen bananen aanhouden. Als de persoon dit dieet niet strikt volgt dan kan hij ziek worden... gelukkig hebben ze daar een plant voor. Want dit is wel iets wat algemeen is, ik heb de indruk dat ze hier niet zo streng zijn voor zichzelf... laat ons zeggen, niet zo streng op het gebied van trouw zijn. Gisteren had ik een gesprek met de winkelbediende, het is ongelofelijk als ik alles moet geloven wat hij gezegd heeft. Het ergste van al is dat ik denk dat het waar is wat hij zegt. Terwijl hij een vriendin had heeft hij seks gehad met 4 andere vrouwen... sinds zijn 11de heeft hij minimum 2 vrouwen per jaar,.... mijn mond viel open. Ook het probleem van marihuana werd aangekaart. Er is hier een plaats die ze columbia noemen, er zijn een 6-tal mensen die in het woud marihuana kweken en het dan verkopen. En ik ontmoette vandaag een man die een AA club wil oprichten hier.
Tot de volgende, ik zet het vlug op de blog vooraleer het internet hier weer uitvalt

ontmoeting contactpersonen

2008-08-04T10:35:00.000-07:00

Gisteren en vandaag ben ik in de hoofdstad San Jose, ik logeer bij Maritza, de antropologe die ik · jaar geleden leerde kennen en die bezig is met geneeskunde en indianen, medische antropologie dus. Het is ongelofelijk leerrijk hier te zijn, ze verteld herkenbare dingen en heeft een heleboel interessante informatie voor me, teveel zelfs. Straks ga ik naar Leyla Garro, de vroedvrouw die heel wat onderzoek gedaan heeft naar de indianenvolken en ook m'n voornaamste contactpersoon, zij is een beetje de link tussen mij en de medicijnman Don Lizandro. Maritza gaat met me mee, het is heel toevallig want Maritza was eigenlijk op zoek naar contactgegevens van Leyla, en dan blijkt dat ik die heb... en zo gaat het leven soms s'n gangetje, een opeenvolging van toevalligheden bepalen de uitkomst. OK, ik zal niet te filosofisch worden, het is alleen dat sommige dingen zo raar zijn dat ze bijna geen toevalligheid kunnen zijn.
Maritza kreeg ook vandaag een mail van een curandero, een soort medicijnman maar die dan vnl met planten werkt en minder met Goden en rituelen, hij wil haar ontmoeten deze week. Ze gaat proberen de ontmoeting zo snel mogelijk laten plaatvinden zodat ik meekan, want normaal gezien vertrek ik morgen terug naar de indiaantjes.
Ik blijf me verbazen over de reacties op m'n blog, bedankt voor de massale steun!
nog exact 2 weken en ik ben terug.... een beetje jammer toch, veel te vlug.

begin deel 2, planten

2008-08-02T10:01:00.000-07:00

waaaw, hoe hartverwarmend, na een week zonder internet zoveel berichtjes te lezen als reactie. BvB van de medepassagier Jan en zijn familie op het vliegtuig, van Sofie van Jint, en natuurlijk van m'n vele vrienden en trouwe bloglezers (van de familie nog wat weinig reactie tot nu toe hint hint).
Hier gaat alles goed. Ik heb een tweede deel in m'n project ingebouwd, vanaf nu ga ik me wat focussen op de medicinale planten en hoop ik mee te gaan in de jungle met zowel de medicijnman als een andere man die ik ontmoet heb en die er veel van weet. Tot nu toe was de focus vooral rituelen, ik heb er verscheidene bijgewoond, het is wel interssant te zien, speciaal om mee te volgen, ook de hele sfeer die errond hangt. Maar ik krijg weinig uitleg en het is moeilijk te begrijpen... soms zijn dingen ook helemaal niet te begrijpen omdat onze culturen zo danig anders zijn. De laatste rituelen die ik heb meegevolgd waren speciaal want het was een redelijk moeilijke ziekte, er was iets mis met de nieren van de patient en daarom moest de medicijnman een stok betekenen met houtskool, verschillende avonden op een rij. 's nachts praatte hij dan met de goden en die goden vertellen hem dan welke dieren hij op de stok moet tekenen de volgende dag. Het was speciaal dat bij te wonen en ik probeerde zo goed mogelijk de tekening in me op te nemen, wat moetlijk was met de valavond, de rituelen gebeuren namelijk altijd bij ondergaande zon. Sorry voor de lange zinnen trouwens maar het literaire is momenteel van ondergeschikt belang, het toetsenbord is al moeilijk genoeg.
Ik moest van de medicijnman in Belgie over hen vertellen, over de cultuur van de bribri. Hij zei dat het belangrijk was dat de wereld van hen wist en dus mee kan strijden voor het behoud van hun cultuur. Het stemt hem ongerust om te zien hoe de jongeren meer en meer in contact komen met alcohol, drugs,... dat de kennis van de planten verloren gaat,... Al zijn kennis heeft hij namelijk van z'n vader, er is niets geschreven. Al spreekt hij ervan dat er meer jongeren interesse krijgen en dat de verschillende medicijnmannnen overeengekomen zijn om elk een 5tal jongeren op te leiden. Dat zou wel mooi zijn
Vorig weekend was er hier een feestje, geen alcohol en muziek gedaan om 22 uur, ideaal voor mij dus. Wel te weinig salsa naar m'n zin. En indianen kunnen toch merkelijk minder dansen dan echte costaricanen.
Tot de volgende, m'n volgende berichtje zal minder lang op zich laten wachten.

tussen de regenbuien door

2008-07-24T17:26:00.000-07:00

de laatste dagen lijkt m'n project wat van de grond te komen, ofwel ben ik met zeer weinig tevreden. het is echt genieten. ik mag 4 dagen op rij meedoen met de medicijnman, en omdat we elkaar beter leren kennen is het wel aangenaam, ik kan hem dingen vragen, het is allemaal heel gemoedelijk. Vandaag fungeerde ik als contactpersoon tussen hem en de coordinatrice van een amerikaanse groep vrijwilligers. morgen willen die vrijwilligers uitleg krijgen over de bribri cultuur, en de bribri geneeskunde. ik moest dus de coordinatrice van de groep zoeken en bij Don Lizandro (de medicijnman) brengen. En zo heb ik het ook kunnen regelen dat ik morgen met die groep meemag en dus een staaltje bribri-cultuur zal mogen opsnuiven.
Ik wandel nu dus elke namiddag een klein uurtje naar het huis van Don Lizandro. Het probleem is dat het hier regenseizoen is, en elke namiddag regent het wel eens, de ene dag wat meer, de andere dag wat minder. Nu echter zijn het al 2 dagen met enorm veel regen, het is echt een waterval waarin je loopt. Ik was gisteren dus volledig doorweekt na mn uur wandelen. Maar het leuke is dat het hier niet koud is, dus dat de regen eigenlijk een aangename verfrissing is. Onderweg at ik een kokosnoot, trok ik een foto van jongentjes die voetbalden in de regen,... heel mooi allemaal. Vandaag ben ik weer doorweekt maar onderweg ben ik opgepikt door een camion, dus was de rit wat korter en leuker.
Ik heb 2 dagen op rij een soort ritueel gezien met schilpadschelpen, jaguarpoot, veren, vel van een aap,... Die dingen worden gebruikt om de ziekte uit het lichaam te jagen. De geesten van de dieren zitten in die dingen en die geesten zorgen er mede voor dat de ziekte uit het lichaam gaat. 's nachts doet de medicijnman dan zn werk, hij werkt van rond 21 uur tot rond 3 uur 's nachts, hij drinkt dan een soort drankje, ik weet niet of het een halucinogeen is of niet, naar eigen zeggen is het vooral een drankje dat zoals koffie ervoor zorgt dat je niet in slaap valt. Het is wel grappig, die medicijnman is eigenlijk een heel stille man, ik denk niet dat hij beseft hoe anders hun vorm van leven wel voor mij is, daarom geeft hij niet enorm veel uitleg, maar ik vraag beetje bij beetje, en de stukjes zullen wel in elkaar vallen.
Het is hier trouwens heerlijk, het is het seizoen van de pegivalles, een soort fruit dat niet zoet smaakt, ik heb me er al ziek aan gegeten, ook anders vruchten, cacao-fruit,... heerlijk.
Ook in het hulppostje waar ik werk mag ik steeds meer doen, ik ben nu uitverkoren tot degene die de uitstrijkjes van de vrouwen mag doen, de vrouwen verkiezen namelijk een vrouw, en de dokter hier is het een beetje beu.
Wel leuk dat ik stilletjesaan de mensen begin te kennen en dat ze mij beginnen kennen. Want ze moeten toch wel wat ontdooien en tijd krijgen hier. Zo was het de eerste keer dat ik koffie aangeboden kreeg bij Don Lizandro, een mooi gebaar en allemaal heel oprecht.
tot de volgende

De brug

2008-07-20T10:24:00.000-07:00

Vrijdagavond laat stonden er plots 2 jongens aan de deur van het huisje van de dokters. ze waren wat in paniek en vroegen of er een ambulance was. ze zeiden dat er iets heel ergs gebeurd was. De dokter van het dorpje hier was al weg voor het weekend, er is hier geen ambulance, en ik was dus het enige wat overschoot, een dokter, vers van de schoolbanken.Ik kon niet anders dan naar die vrouw gaan, met mn stethoscoop en wat medicamenten die ik bij me had. De jongens gingen verder zoeken naar een vervoersmiddel, terwijl ik liep naar het huis van de vrouw. Ik was mezelf dankbaar dat ik dit jaar de start-to-run had gedaan want ik liet iedereen achter, hier hebben ze namelijk weinig conditie. Terwijl ik liep zat ik al te denken wat het zou kunnen zijn, wat ik zou doen moest het dit zijn of dat zijn,...De vrouw had vreselijk veel buikpijn, plots gekregen in de bovenbuik, ze kon niet op haar benen staan van de pijn.ik controleerde vlug of ze nog stabiel was (hartslag, ademhaling) en toen kwam een camion die ons ging voeren naar de rivier (want het dichtsbijzijnde kleine ziekenhuisje is over de rivier). ik ging mee met de vrouw in de auto, de vrouw viel af en toe flauw van de pijn maar ze bleef gelukkig stabiel. ze had een advocaat gegeten en daarna was het begonnen. mijn diagnose was galkoliek door galstenen.aan de rivier gekomen was er niemand, pikdonker. gelukkig kon de chauffeur van de camion iemand aan de overkant bereiken die met een klein bootje naar ons toe kwam gevaren. het bootje was echter zwak en zat vol water. Ze schepten het water eruit en enkel de vrouw met een familielid mocht mee.Wij bleven dus achter aan de kant van de rivier. De chauffeur praatte over het grote thema hier 'de brug'. als er een brug zou zijn zou er tenminste een ambulance kunnen komen, het is al meermaals gebeurd dat zieken sterven aan de kant van de rivier (zoals begin deze week nog met de vrouw die vergif had gedronken). maar aan de andere kant betekent een brug over de rivier ook meer contact met de buitenwereld en een bedreiging voor het instandhouden van de indianencultuur. Een interessante discussie vond ik het. Volgens mij is een brug niet per se nodig maar wel een deftig oproepsysteem in noodgevallen.Maar dus, veel kon ik niet doen voor die vrouw, haar enkel geruststellen dat ze niet dood ging gaan, zeggen dat we haar gingen helpen, over haar rug wrijven en haar ondersteunen. Ik kon enkel hopen dat ik ergens een naald en een spuit had om haar een pijnstiller of iets tegen de krampen kon inspuiten. Toch vind ik niet dat ik gefaald heb, ik heb gedaan wat ik kon doen en het allerbelangrijkste, ik heb de kalmte kunnen bewaren.Gisteren hebben we op straat salsa gedanst zonder muziek, heerlijk was het. een prachtige wandeling door het woud tenmidden van de vele vlinders en prachtige planten.Vandaag is het zondag, ik ben naar de mis geweest. het is ongelofelijk hoe warm mensen hier met elkaar zijn, ze zorgen voor elkaars kinderen alsof het de hunne zijn, ze zingen uit volle borst mee. ik heb een heel groot gemeenschapsgevoel gevoeld, iets wat ik in Belgie vaak mis.

Amubri

2008-07-18T14:31:00.001-07:00

haaai iedereeen

Hier zit ik tussen mn indiaantjes. En het project is nog niet afgelast maar gaat verder. Ik zit hier in een iets groter centrum dan waar ik normaal ging zitten, de levensstandaard is hier ook iets hoger, er is een winkel, een kerkje, een school, een een computer met internet, ik slaap op een matras en ik kan koken op een gasvuurtje. Klinkt dus iets minder avontuurlijk dan verwacht, maar eigenlijk zit ik goed. Ik zit redelijk centraal en omdat ik meehelp in het eerste lijns gezondheidscentrum heb ik een goed zicht op de problemen van de regio. Bovendien heb ik mn contactpersoon kunnen bereiken en heb ik nu een veel beter contact met de medicijnmannen.
Het is eigenlijk wel ongelofelijk hoe de mensen hier leven, ze leven in half open houten hutjes, met 1 a 2 kamers, en daar wonen ze dan meestal met een 10-tal mensen. Van hoe verder in het woud de mensen komen hoe erger. Hoe verder ze van de "beschaafde" wereld wonen hoe meer indiaans ze zijn, hoe minder spaans ze spreken, meer verlegen, babys zonder pampers, heel erg grote families.
Je vind hier de grote problemen van de niet-geindustrialiseerde maar toch verwesterende landen terug: tienezwangerschappen, overgewicht met diabetes,... en de mensen hier zijn ongelofelijk traag, het is echt niet te schatten. De costaricanen zelf zeggen dat de indianen enorm traag zijn terwijl ik vind dat de costaricanen enorm traag zijn, je moet je eens inbeelden. Aan de andere kant is het niet slecht om eens verplicht je ritme te vertragen, je merkt andere dingen op, je leert omgaan met nietsdoen,... het geeft je tijd om echt met de mensen te praten.
De cultuur hier lijkt me meer een mengcultuur te zijn tussen indiaans en westers, zo gingen we gisteren de oudsten van de gemeenschap bezoeken samen met een priester, we baden tot sibo (indianengod), maar ook tot God, maria en jezus,...
Ik heb de indruk dat de mensen hier toch wel redelijk goed beseffen dat ze hun cultuur in ere moeten houden, op school wordt de indianentaal bribri aangeleerd, de mensen drinken chicha,...
Er zijn hier al 2 mensen gestorven deze week. Een zelfdoding van iemand van 28 jaar, we hebben haar niet op tijd in het hospitaal gekregen (over de rivier en zo,...), blijkbaar is depressie hier een groeiend probleem. Vandaag iemand van amper 48 jaar met nierproblemen... dit zou in belgie echt niet kunnen hoor, maar hier konden ze gewoon niet zorgen voor betere hulp, ze hebben echt gedaan wat ze konden.
Dit weekend zijn het hier lokale feesten, ik ben eens benieuwd hoe dat zal zijn, ik hou jullie allesinds op de hoogte.
voor volgende week heb ik een afspraak met 2 medicijnmannen, jullie zien, ik laat niet op mn kop zitten.
hasta luego

tranquilo-paciencia

2008-07-14T11:38:00.000-07:00

Geduld, dat is wat ik hier nodig heb. Als je het niet hebt leer je het hier vlug genoeg.
Vrijdag ben ik in de namiddag aangekomen in Cachabri, het dorp waar ik het met de sjamaan op een akkoordje gegooid had en ik dus mocht verblijven, met hem meevolgen, meeleven met de gemeenschap voor 5000 colones per dag: kost en inwoon (10 dollar).
Daar aangekomen wisten ze van niks, die sjamaan bleek nog een 2e huis te hebben in een heel ander dorp waar hij nu ook is. De mensen van het dorp waren niet erg happig om me te helpen. Ze vroegen wat ik geregeld had, ik legde het allemaal mooi uit, hun commentaar was dat ik niet kon verwachten dat ik voor 5000 colones kost en inwoon kreeg, dat ik zelf moest zorgen voor slaapplaats, eten,... We probeerden Lizandro de sjamaan te bereiken per gsm, na heel wat geprobeer lukte het ons uiteindelijk, Lizandro zou morgen naar cachabri komen om met me te spreken. Ik kreeg een matrasje toegewezen in een huis op poten en dat was het, goedenacht, het was pikdonker om 19 uur. Ik genoot van het concert in het woud. De volgende morgen rond 5 uur werd ik gewekt door een mentaal gehandicapte indiaanse jongen die binnen kwam gewandeld, hij zette de radio aan en ging verder liggen slapen in een hangmat. Grappig eigenlijk wel. Tegen rond een uur of 9 hoorde ik steeds meer stemmen in het "casa de la cultura awapa", kun je vergelijken met het parochiaal centrum. Ik raapte mn moed bijeen en ging erheen. Iedereen was Chicha aan het drinken, ongeveer 1 keer per week doen ze dat, iedereen was licht beschonken. Lizandro ging rond 8-9 uur komen, rond 11 uur was hij er dan. We gingen samen in de "casa conica", het ritueel huis in traditionele bouwstijl. Hij herinnerde zich mij niet en zei simpelweg dat het onmogelijk was om voor 5000 colones kost en inwoon te krijgen en met hem te mogen meevolgen. We besloten samen contact op te nemen met Leyla Garro, de vroedvrouw die dit alles voor mij regelde. Leyla was niet te bereiken, niet tot maandag,...
Ik besloot terug te keren naar het dichtstbijzijnde stadje: bribri omdat ik daar toegang heb tot internet, telefoon,... om alles wat te regelen. Ik regelde het dat ik een ritueel mocht bijwonen op zondagavond bij Lizandro, wel tegen betaling natuurlijk: 5000 enkel voor het ritueel.
Zo bracht ik dus het weekend door hier in BriBri, ik probeerde wat te regelen via mail. Gisteren ging ik terug in de jungle om dat ritueel bij te wonen. Ik kreeg wat uitleg over hoe een genezing verloopt,... en mocht 5 minuten kijken naar hoe hij "soplar al paciente" deed, voor 5000 colones... We spraken af dat hij deze morgen (maandag) naar bribri kwam en dat we samen gingen bellen naar de contactpersoon. rond 9-10 uur zei hij, later werd het 10 uur: Deze morgen was hij er om 11 uur, gelukkig stond ik te wachten aan de bushalte want hij was onze afspraak vergeten, hij kwam naar bribri om inkopen te doen. hij zei, eerst ga ik wat praten, dan gaan we bellen. 45 minuten later was hij klaar om te bellen, ik probeerde te bellen, de contactpersoon was niet thuis, morgen moet ik opnieuw proberen.
en zo gaat dat hier constant... als er iets is wat ik moeilijk vind is het niets te doen hebben en ook niets in het vooruitzicht, slapen is een goede oplossing, 11 uur per nacht. Maar jezelf boos maken, je opjagen is slecht, dus hou ik het rustig.
Zo was ik gisteren even op een bankje aan de bushalte gaan zitten, een beetje rondkijken. Zie ik daar opeens een manneke lopen in dokterskostuum. Ik dacht: ik ga ernaartoe, zo gezegd zo gedaan, ik heb met hem gepraat, mn situatie uitgelegd. Hij is de dokter van een eerste hulppost in Amubri, een indianendorpje net naast Cachabri. Er zijn daar nog een 4tal vrijwilligers om de school en de kerk te schilderen. Ik zou naar hem mogen gaan en meehelpen in de eerste lijns gezondheidszorg, ook preventie en zo,... hij gaf me zn nr.
Dus een nieuw lichtpuntje in de duisternis. Vanmiddag trek ik weer in de jungle op weg naar Amubri, om samen met die dokter een nieuwe ingang te vinden tot mn project.
De mensen hier zijn erg gesloten en niet enorm vriendelijk. Gisteren ben ik op cafe geweest om een beetje te socialisen, grappig wel. ahja, en het was miss world, een heel evenement hier.
Dus mensen, niet alles loopt zoals gehoopt maar ik trek mn plan. jullie moeten vooral niet ongerust zijn.
Abrazo

het oerwoud in...

2008-07-11T12:53:00.000-07:00

heel eventjes vlug voor de bus vertrekt
een dag vroeger dan gepland ben ik op weg naar de indiaantjes. de bagage is deze morgen toegekomen en de man die de bagage bracht bood me aan een heel eind op weg te helpen, dus dat heb ik dan meegepikt wat er voor zorgt dat ik een dag voor ben op schema.
heel erg spannend, ik hou jullie allesinds op de hoogte. het fruit hier smaakt heerlijk, de mensen zijn ongelofelijk latino maar ik hou me braaf afzijdig
tot later, hopelijk laat ik jullie niet te lang wachten op de eerste avonturen

flashback

2008-07-10T13:22:00.000-07:00

Ik ben terug waar ik 3 jaar geleden was. ik herkende het nog helemaal toen ik op de bus zat, ik wist ook precies waar ik moest afstappen, als een echte inboorling. het centro neotropico zelf is wel wat veranderd, er zijn meer kamers er is een restaurant al la carte, een zwembad. het zal een serieuse aanpassing zijn om plots bij de indiaantjes in hutjes te zitten, hier heb ik een luxe kamer. de mensen die er werken ken ik meestal niet, er zijn veel nieuwelingen. maar toen ik in de tuin ging wandelen kwam ik oscar de tuinman tegen, hij wist nog wie ik was, en gaf me een stengel van een soort suikerriet als welkomsgeschenk: caña de azucar. daarna leidde hij me rond in de hele tuin. het is er mooi geworden. ik moest vele groeten doen aan mathias en nathalie van hem.
intussen ben ik tussen de regenvlagen door naar dit internetcafe gewandeld. ik weet nog niet zo goed wat te doen deze dagen. maar ik ging een tour meevolgen door het museum van indigenas, kwestie van me voor te bereiden op het project.
allright, ik ga er weer vandoor, het regenen is eventjes opgehouden.
tot blogs

aangekomen

2008-07-09T18:25:00.000-07:00

heel eventjes laten weten dat ik goed aangekomen ben. m´n bagage echter iets minder, die is achtergebleven in Madrid.
Nu ja, ik maak me niet druk, ze kwamen geloofwaardig over en morgenavond zou ik de bagage mogen verwachten. momenteel zit ik onder een plastic dak waar een stortbui op neerplenst. morgenochtend vroeg vertrek ik voor 2 dagen naar het centro neotropico waar ik drie jaar geleden was. en normaal zou m´n bagage daar aan de deur afgeleverd moeten worden. En dan volgens het plan vertrek ik op zaterdag naar m´n grote talamanca project. ik hou jullie op de hoogte

Wie, Wat, Waar, Wanneer en Hoe?

2008-07-04T14:18:00.000-07:00

Ik ben Annelies Raes en ik vertrek zeer binnenkort naar Costa Rica!
Ik heb een eigen ambitieus project opgezet. Ik ga gedurende 5 weken samenleven met een indianengemeenschap in Cachabri, in de jungle in het zuiden van Costa Rica aan de grens met Panama.

Dit project is gesteund door de Vlaamse Overheid en kwam mede tot stand met behulp van JINT.
Op de website van JINT: Extra Time (projecten 2008)kan je het volgende lezen:

Annelies / Costa Rica 9 juli 2008 - 18 augustus 2008
Ziekte en gezondheid in de jungle van Costa Rica
Annelies is toekomstig huisarts. Ondanks haar Westerse opleiding gelooft ze dat ook andere geneeskundige benaderingen waardevol kunnen zijn. In de jungle van Costa Rica gaat ze op zoek naar de visie die de Bri Bri indianen hebben op geneeskunde. Een maand lang leeft ze mee op het ritme van deze indianengemeenschap. Ze volgt een groep medicijnmannen of 'awa' die ijvert voor het behoud van hun cultuur/religie die almaar meer bedreigd wordt. Met de vrouwen zal Annelies een aantal sessies houden over basisgezondheidszorg. Met de jongeren wil ze via groepsgesprekken uitwisselen over hun wereld- en toekomstbeeld. Dat alles doet ze vanuit een diep respect voor de ander in al zijn eigenheid.Op 25 oktober 2008 is Annelies te gast in jeugdherberg 'De Ploate' in Oostende voor een interessante dag met voordrachten, foto’s en een slotritueel.

Dit is een videootje dat jullie misschien kan helpen een beeld te vormen van waarover het precies gaat: